Bloemen, gerochel en brand!
Een dag later verlaat ik de hoofdstad voor een vijfweekse fietstocht. Even ten noorden van de stad pauzeer bij een stokoude banyanboom.
In de boom huist een nat (geest) die de beschermer is van hen die een lange reis gaan ondernemen. De priester van het ernaast gelegen tempeltje ziet aan mijn bagage dat ik iets vers en zwaars voor de boeg heb en hangt een bloemenkrans over mijn stuur. Terwijl hij ons met heilig water besprenkelt moeten ik en mijn stalen ros driemaal rond de dikke boomstam cirkelen. Zullen de boomgeesten me inderdaad beschermen tijdens mijn tocht? Die eerste fietsdag moet ik hun welwillendheid in ieder geval nog missen.
Op de nieuwe en boomloze vierbaansweg tussen Yangon en Bago word ik belaagd door een alles verschroeiende zon, zodat ik ‘s avonds misselijk van de hitte aankom. 
De volgende dagen blijkt gelukkig dat ten noorden van Bago de wegverbreding nog niet is doorgedrongen. Knoestige reuzen buigen hier hun beschermende armen over het leven op en naast de weg. Over ossenkarren die kreunend voortschommelen onder bergen stro. Over spierwitte stoepa’s en mediterende dorpelingen. Over vrolijk klepperende paardenkoetsjes en bussen uit de jaren dertig, afgeladen met schoolkinderen. Over waterpotten die in de berm staan opgesteld voor de dorstige reiziger. Over een kapper die zijn spiegel tegen een stam heeft gespijkerd en zijn klanten knipt onder een dak van acaciabladeren.
Op een avond, als de zon bloedrood onder gaat boven de rijstvelden, zie ik op enige afstand voor me een spookachtige vlam in een van de bomen. Dichterbij gekomen blijkt dat een bermbrand zich door een holle stam heeft opgewerkt om een paar meter hoger als uit een schoorsteen weer tevoorschijn te komen. Brandweermannen doen verwoede pogingen de vlam te blussen. Maar steeds als met een hortend gerochel de pomp van hun wagen tot leven komt spuit er een waterstraal uit de zijkant van het vehikel in plaats van uit de brandslang. Hoe komisch deze voorstelling ook is, bij de toegestroomde boeren is geen spoor van pret te herkennen. Integendeel. Van heinde en verre zie ik in de rook en invallende duisternis rennende schaduwen aankomen met pannen en emmers die zonder veel effect tegen de stam geleegd worden. Als de brandslang eindelijk tot leven komt en het vuur blust, gaat er een luid gejuich op. De bomen beschermen de mensen, maar de mensen moeten ook de bomen en hun geesten beschermen!
[mappress mapid="389"]
Plaats een reactie
