Cantabria y Asturias: hasta la vista!
De Picos de Europa, op de grens van de Spaanse provincies Cantabrië en Asturië, zijn voor fervente bergwandelaars het neusje van de zalm. Met twee beperkingen: het was tot dusver niet gemakkelijk er te komen, en ’s zomers struikel je er volgens de reisgidsen over andere wandelaars. Oplossing 1: Ryanair vliegt sinds kort vanaf Weeze (net over de grens bij Venlo) naar Santander, op een uurtje rijden van de Picos. Oplossing 2: ga in februari en geniet van de sneeuw, die als slagroom op de toppen in de vroege voorjaarszon glanst. Je komt er geen hond tegen!
Tekst en foto’s: Jos Caubo
De zwart-wit foto van de huilende man met naast hem een huilend jongetje ontroert ons het meest van het ook verder soms aangrijpende museum “Fundacíon Archivo de Indianos”, in het mooie dorpje Colombres. Na vijf dagen stralende vroege voorjaarszon, volop natuurschoon in de Picos de Europa én langs de Asturische kust, vonden we het tijd worden voor een béétje cultuur en bezoeken we dit ‘emigratiemuseum’, zoals het ook wel wordt genoemd. Soms heb je dan pech en kom je in een saai en stoffig dorpsmuseum, en soms heb je geluk en betreedt je een onbekende parel. Dit is méér dan een parel: het museum is op de eerste plaats gehuisvest in een prachtig gebouw dat op zich al een bezoek waard is. Bovenal laat het je als het ware in de huid kruipen van de arme Asturische mannen en vrouwen, die eind 19e eeuw als emigranten hun geluk gingen beproeven in de VS, Mexico en Zuid-Amerika. Je proeft de emotie en het verdriet van het afscheid van de achterblijvers, want in die tijd was een emigratie een afscheid voor het leven.
Sneeuw
We zijn naar dit onbekende deel van Noord-Spanje gekomen om een paar dagen te wandelen in de Picos de Europa, en eerlijk gezegd ook een beetje om de carnavalsstorm in Limburg te ontvluchten. Dat laatste lukt overigens niet helemaal, want tegen de charme van de kinderoptocht, die we al op de tweede dag in het middeleeuwse Santillana del Mar onverwacht tegen het lijf lopen, zijn we niet bestand. Tja, dat hadden we kunnen weten: Carnaval is nu eenmaal een katholiek feest, en dus verkleden ook de schoolkinderen van het dorp zich hier. En op kleurrijke wijze, dus we staan al snel een uurtje te kijken!
Vanuit Santander zijn we op weg naar de Picos de Europa, waar we net buiten het dorpje Potes een kamer hebben gehuurd in Posada El Bosque, het onwaarschijnlijk mooi gelegen bed & breakfast van Isabel del Barrio en haar man José Luis. Met hartelijke dank voor de tip overigens aan een lang bewaard nummer van Reizen, van enkele jaren geleden! Zowel vanuit de zitkamer, waar José Luis aan het einde van elke middag de open haard aanmaakt, als vanuit onze charmant en warm ingericht slaapkamer hebben we dagelijks ‘a room with a view’: onbelemmerd uitzicht op de besneeuwde toppen van de Picos, die gedurende ons hele verblijf onder een knalblauwe lucht liggen te schitteren in de zon.
Dat je hier geen hond tegenkomt is overigens niet helemáál waar, zo ontdekken we als we de eerste dag na een ‘ritje’ met de gondelbaan vanuit Fuente Dé ruim duizend meter hoger uitstappen in een witte wereld. Pak ‘m beet twintig of dertig mensen, en inderdaad : een hond! Nou ja hond, meer een trillend lijfje op vier poten, door de eigenaresse (type ‘kijk mij eens bijzonder zijn’) in trendy designschoentjes gestoken….. Met glittertjes erop en miniatuurritsjes, en verder draagt hondlief een kek groen jasje met bontkraagje. Zó weggelopen van de catwalk!
Van wandelen komt helaas niet veel terecht, want we besluiten dat het toch verstandiger is om rekening te houden met het bedenkelijke gezicht van de kaartjesverkoper bij de gondelbaan, toen we om een retourticket vroegen. ‘Ah no, imposible, mas nieve’, schudt hij zijn hoofd als hij naar onze bergschoenen-zonder-sneeuwrackets kijkt. Na onze kennismaking met het modehondje boven op de berg proberen we, eigenwijs als we zijn, nog een stukje te lopen, maar als je elke stap tot aan je knieën in de sneeuw zakt is de pret gauw over!
Wijn
Hoe komt het toch dat de Nederlandse horeca altijd zo veel wil verdienen op een fles wijn, vragen we ons even later beneden in het dal af, als we weer ergens lekker zitten te lunchen en een héle prima fles wijn bestellen voor zeven euro. Als je geluk hebt krijg je daar in ons landje nét twee glazen voor! De ‘oude mannetjes kroeg’, die we op de tweede avond in Potes per toeval ontdekken, spant wat prijsniveau betreft overigens helemáál de kroon. Espresso, thee, drie glazen wijn en een overheerlijke portie handgesneden jamon serrano, voor nog geen zeven euro…. Ook in de meer luxe restaurants is de wijn trouwens zéér sympathiek geprijsd, en heb je al een uitstekende fles voor rond de twaalf euro. Filosofie van de Spaanse horeca lijkt te zijn dat het voldoende is als een fles ‘een keer over de kop’ gaat, in plaats van de in Nederland gebruikelijke vier of zelfs vijf keer. Met een lekker koel glas rosé op je zonovergoten terrastafeltje zijn de Picos bovendien nóg mooier, en dat fantastische uitzicht krijgen we er elke dag gratis bij!
We maken als alternatief een paar supermooie tochten met de auto, waardoor we in drie dagen tijd de bergketen zowel vanuit Asturië, Cantabrië én Leon kunnen bekijken. De bekende Careskloof bij het dorpje Caín wordt volgens onze Trotter reisgids ’s zomers overlópen door dagjesmensen, maar nu staan er slechts vijf auto’s op de parkeerplaats! Omdat de kloof sneeuwvrij is trekken we de stoute (berg)schoenen nog maar eens aan, maar een half uurtje later durven we niet meer verder. Het pad langs de kloof wordt steeds smaller, en als de afstand tussen de rotswand en het loodrechte ravijn -van pak ‘m beet honderd meter diepte- nog maar anderhalve meter is –zonder reling of iets dergelijks- houden we het voor gezien. Bergwandelen is leuk, maar het moet vooral ook leuk blijven!
Gieren
De rit vanaf de noordkant –vanuit de provincie Asturië- naar het Picos massief is de kers op de pudding. Wát een onbeschrijflijk mooie en ongerepte natuur! We stoppen onderweg even in het bedevaartsplaatsje Covadonga, voor de Spanjaarden een historische plaats, en rijden dan binnen een half uur naar de top van de wereld. Althans zo lijkt het, als we even later aan de oever van het kristalheldere Lago de la Ercina staan en op de achtergrond weer de besneeuwde toppen van de bergen zien liggen. Boven ons cirkelen een stuk of zes gieren met hun enorme vleugels hun trage rondjes op de thermiek van de middagzon. Toch nét even anders dan een –overigens ook erg mooie- wandeling in Zuid-Limburg of op de Veluwe!
Onze vakantie zit er bijna op, maar eerst willen we nog een nachtje blijven in het Asturische vissersdorpje Llanes aan de Mar Atlantico. Llanes is vooral bekend vanwege de prachtige huizen die teruggekeerde succesvolle emigranten hier lieten bouwen. Als we de volgende dag terug naar Santander rijden, zien we in het museum in Colombres het verhaal van deze jonge Asturiërs die destijds alles achterlieten om een nieuw bestaan op te bouwen in de Nieuwe Wereld.
Daarmee komt ook onze reis door dit relatief onbekende stukje Spanje ten einde. Cantabria en Asturias zijn zonder twijfel een aanrader voor iedereen die Barcelona en de verschillende Costa’s al gezien heeft: prachtige natuur, ongerepte stranden, leuke dorpjes, en zeer prettig geprijsd eten en drinken. Hasta la Vista!
Uw verhaal ook op www.reizen.nl?
Wilt u ook uw reisverhaal op REIZEN.NL terugzien? Stuur dan uw reisverslag met foto’s (max. 1000 woorden en circa 25 foto’s) naar: reizen@anwb.nl o.v.v. Lezersverhaal www.reizen.nl. Wij maken een selectie uit de mooiste verhalen en laten het u weten wanneer het op de site geplaatst wordt.
Plaats een reactie
