Dag 1. Wissant : Hôtel de la Plage
Op vier uur rijden van Amsterdam drinken we koffie in Calais. Veerboten varen af en aan. Meeuwen scheren krijsend door de zilte lucht. Visnetten op de kade, drooggevallen boten in de haven. Het is eb. ‘Tijd voor een en wandeling?’, vraagt fotograaf Ynke. Ik schud van nee. We rijden nog 11 kilometer verder, naar de streek van de twee kapen. Die is uitgeroepen tot een Grand Site de France (en daar zijn er slechts negen van, zie www.grandsitedefrance.com). De twee letterlijke hoogtepunten: Cap Blanc-Nez, Duits bebunkerd en de enige plek waar je bij helder weer de witte kliffen van Dover kunt zien, en Cap Gris-Nez, met radarinstallatie, domkijkende schapen en het puntje vasteland dat het dichtst bij Engeland ligt.
Vlakbij elke kaap ligt een parkeerplaats, maar je kunt ook van kaap naar kaap wandelen. Zestien kilometer lang uitwaaien, met aan de ene kant heuvels met groen gras of wuivend koren, en aan de andere kant de zee, met schuimkoppen en vrachtboten. Tip: niet doen bij storm of hoogtevrees.
Hôtel de la Plage
2-pk v.a. € 44.
Tussen beide kapen ligt Wissant, een fijn kneuterdorp, vol witgesausde vissershuisjes en enkele kleine hotels, waaronder (al sinds 1888) Hôtel de Plage. Céline, blond en goedlachs, ontvangt ons met open armen. De houten vloer kraakt. Op de binnenplaats, waar Céline knipogend stiekem een sigaretje opsteekt, staan Citroëns van een halve eeuw oud. Monsieur Michel, le patron, verontschuldigt zich voor zijn ribfluwelen broek, maar hij zet net z’n flobart (vissersbootje) in de verf, vandaar. Ynke: ‘Dit is een leuk hotel.’
Als het regent
Céline: ‘In het Internationale Kant- & Modecentrum in Calais, dat zit in een fabriek uit 1870, is haute couture van toen én vandaag te zien.’ www.musee.calais.fr
Plaat du Jour
‘Pour moi la vie va commencer’ (Johnny Halliday, 1963)
Plaats een reactie
