B & B in Esanatoglia
In de rubriek ‘Leuk of Lijden’ heeft REIZEN Magazine contact met Nederlanders in het buitenland die het roer hebben omgegooid. Deze maand mailen wij met Michel Boes (44) en Mieke Willemsen (44). Zij verlieten de Randstad in Nederland en kochten een oude woonboerderij in de Italiaanse provincie Le Marche. Na een complete restauratie van de oude hoeve zijn zij nu de trotse eigenaren van ‘Faranghe!’, een B&B met appartementen en een kampeerterrein op het omliggende land.
Waarom zijn jullie naar Italië vertrokken?
Michel: ‘We hadden allebei zin in een nieuwe uitdaging. Na twintig jaar trouw voor dezelfde instelling te hebben gewerkt, wilde ik wel eens iets heel anders en dat mocht ook in het buitenland zijn.’
Mieke: ‘Ik was nog lang niet uitgekeken op mijn werk, maar wilde daarin ook geen carrière maken. Een eigen onderneming starten leek mij spannend, bijvoorbeeld een camping in het buitenland. Maar dan moesten we wel ons huis verkopen. Michel ging ermee akkoord, op voorwaarde dat die camping dan wel in Italië moest liggen. Italië is het geworden, omdat mijn vader daar geboren is en ik daardoor al een band met dit land had.’
Wat deden jullie in Nederland?
Michel: ‘Ik werkte op een ICT-afdeling bij een grote welzijnsorganisatie in Den Haag en Mieke was adviseur samenlevingsopbouw. Zij werkte veelal voor de gemeente Den Haag, woningcorporaties en bewonersorganisaties.’
Vanwaar jullie vestiging in Le Marche?
Mieke: ‘We kozen voor een plek in Le Marche op de grens met Umbrië, omdat je vanuit onze boerderij in Esanatoglia gemakkelijk beide regio’s kunt bezoeken. De combinatie tussen natuur en cultuur vinden we perfect. ‘Faranghe!’ ligt middenin de groene heuvels. We kijken uit op de Apennijnen en de Monte Sibillini. Als je een uurtje rijdt, kun je steden als Spoleto, Assisi, Spello of Perugia bezoeken.’
Hoe ging de start?
Mieke: ‘Werken, werken en nog eens werken. De eerste maanden woonden we in een caravan op ons terrein. We waren gruwelijk blij met iedere overwinning op ons huis: onze eerste warme douche na het plaatsen van de boiler, de aansluiting van de wasmachine en koken in de keuken in plaats van in de woonwagen. We hebben veel hulp gekregen van familie en vrienden. Ook raakten we bekend met de plaatselijke klussers. Een elektricien bood ons spontaan zijn diensten aan. We vertelden hem dat we eigenlijk een stukadoor nodig hadden. Binnen twee uur stond de stukadoor op onze stoep. De mannenpraat onder de platanen op de piazza heeft dus zeker zijn nut.’
Zijn jullie al gewend aan de dorpsgenoten?
Michel: ‘Ja, ze zijn buitengewoon gastvrij. De jonge boer die het huis aan ons heeft verkocht, helpt ons nog regelmatig bij allerlei klussen met zijn speciale materieel, wat ons een hoop moeite en tijd bespaart. Bovendien geeft hij ons veel praktische tips. Bijvoorbeeld wanneer je moet snoeien, takken moet verbranden en met welke insekten en reptielen je moet oppassen.En dat je bij noodweer je wielen op het asfalt zet, anders kom je de berg niet op. Verder hebben we op een buurtfeest ook al de polka gedanst.’
Kunnen jullie van de inkomsten van ‘Faranghe!’ leven?
Michel: ‘Om een B&B en een camping te beginnen moet je flink investeren. De banken zijn sinds de kredietcrisis niet bereid om onze startende onderneming te financieren. Daarom werken we er in de winter naast. Mieke gaat hiervoor een aantal maanden naar Nederland en ik klus in Italië. Het is geen vetpot, maar voldoende om ons bestaan hier mogelijk te maken.’
Wat valt er voor gasten bij jullie te doen?
Mieke: ‘Allereerst ontspannen in het zwembad of de hangmat op onze boerderij. Dat is vooral prettig in de zomer als het kwik boven de 30 graden uitstijgt. In de herfst tot eind oktober is de temperatuur hier nog rond de 25 graden. Dan organiseren wij jaarlijks schrijfweken poëzie of proza onder leiding van een vakbekwame docent. Komende lente voegen we daar een muziekcursus aan toe. Overdag is het dan al heel aangenaam, ’s avonds kan het nog fris zijn. Houd je van wandelen of fietsen in de natuur, dan zijn er vanuit ons huis genoeg mogelijkheden: van licht tot zwaar. En wil je cultuur opsnuiven, dan liggen er zoals gezegd genoeg stadjes binnen handbereik. Het hele jaar door zijn er feesten, van de palio in het voorjaar, de jazzfestivals en de oogstfeesten in de zomer tot de nieuwe wijn in het najaar.’
Hebben jullie nog speciale tips uit de lokale Italiaanse keuken?
Mieke: ‘Zeker. In dit deel van de Marche wordt de ciauvuscolo gemaakt, een zachte smeerbare salami die je echt moet proeven. Evenals een lokale witte wijn, de Verdicchio di Matelica. En dan zijn er vele soorten pecorinokazen, want er lopen hier veel kuddes schapen rond. Wij vinden de schapenkaas met peperoncino (rode peper) verrukkelijk. Ook de kazen uit de greppels, in het Italiaans fosse genoemd, zijn lekker. Ze hebben een bijzondere ontstaansgeschiedenis, want in de Tweede Wereldoorlog hebben mensen hun eten in de grond verstopt om diefstal door de vijand te voorkomen. Toen de oorlog voorbij was, bleek de kaas uitstekend op smaak. Dan heb ik het nog niet eens gehad over de Marchesiaanse lasagne met vlees en truffel.’
Hebben jullie heimwee of missen jullie iets in Nederland?
Michel: ‘Ik mis de gadogado. Al is dat overkomelijk. Ik ben gelukkig met onze keuze. Destijds hebben we de beslissing in vijf minuten genomen. Het was moeilijk om ons pas gerestaureerde huis in Den Haag te verkopen, maar gelukkig heeft het goed uitgepakt. Als ik nu samen met mijn katten een rondje over ons land loop, dan geniet ik intens van alles wat ik zie.’ Mieke: ‘En ik snak af en toe naar haring met uitjes. Maar ook daar hebben we ons besluit tot emigratie natuurlijk niet op laten afketsen. We wonen op een schitterende plek en leven met de seizoenen. Soms is het heel hard werken, maar op de keper beschouwd hebben we een heel relaxed bestaan.’
Voor meer informatie, zie www.faranghe.eu
Plaats een reactie
