Nieuw-Zeeland: Noordereiland
De route die redacteur Jacques van der Linden en fotograaf Martin van Lokven over het Noordereiland van Nieuw-Zeeland reden, bulkt van het avontuur. Op deze site staan extra tips en foto’s van de route tussen Auckland, de geisers in Rotorua en Wanagui aan de zuidkust.
Tekst: Jacques van der Linden
Fotografie: Martin van Lokven
Download hier het artikel uit REIZEN Magazine
Actie op het Noordereiland
Ferry naar Devonport
Neem in Auckland zeker de ferry naar Devonport. Aan het eind van Queen Street vaart de heen-en-weer-boot tot laat in de avond naar de statige wijk aan de overkant van Waitemata Harbour Bay. De pont vertrekt achter het ferrygebouw, een Victoriaans pand uit 1912. Het tochtje van 10 minuten (à € 3,60 p.p.) is een belevenis. Je staat tussen zakenmensen, jongelui, moeders met boodschappentassen en schoolkinderen in uniform. De ferry is voor hen de ideale manier om te forenzen tussen hun woning-in-het-groen en de drukke City van Auckland.
Devonport
Devonport zelf ligt op een schiereiland. Loop vanaf de ferry omhoog door Victoriastreet richting Mount Victoria. De hoofdstraat staat vol met oude panden waarin winkels, eetcafés en een heuse bioscoop in een art déco-gebouw. De straat is kort net als de klim aan het eind: 87 meter. Die klim voert langs houten huizen met jaloersmakende grote stadstuinen. Mount Victoria is een dode vulkaan. De top is net hoog genoeg voor een uitzicht op de skyline van de City van Auckland.
Maori markt
Zin in iets totaal anders? Ga naar de Otara markt, een Maori markt. Iedere zaterdagmorgen in het zuiden van Auckland bij Newbury Street. Grote kans ook dat je daar deze Maori tegenkomt. Hij (Tuhoe Isaac) verkoopt er wenskaarten voor het goede doel. Tuhoe kent iedereen op de markt waar enkel Maori en ander Polynesiërs hun koopwaar aanbieden. Er staan onder meer kramen met groenten, Maori muziek en – sieraden, rieten manden en tassen. Ook worden er veel T-shirts verkocht met prikkelende opdrukken als ‘I am not Coca-colonized’ en ‘This is not America’ op de landkaart van Nieuw-Zeeland afgebeeld. Prijs van een T-shirt ca. € 10.
Euromast van Auckland
Als een vuurtoren in een zee van beton prijkt de Sky Tower in het centrum van modern Auckland. 328 meter hoog is deze Euromast van Auckland die de vorm heeft van een omgekeerde dobber. Wie alvast een voorproefje wil nemen van het avontuur op het Noordereiland kan een skydive maken vanaf de toren.
Hot water beach
Steek er een schep in het zand en je hebt je eigen badkuip met warm water. Bij eb zie je hier tientallen mensen een kuil in het zand graven. Het waarom wordt snel duidelijk. Hier borrelt warm grondwater omhoog. De strandplek is te vinden op Coromandel schiereiland. Rijd richting Hahei en neem bij Whenuakite de afslag naar de kust: Hot Water Beach Road. Het is niet zo dat je áltijd je eigen natuurlijke badkuip kunt graven. Toen wij er stonden was, terwijl het eb was, de branding zo sterk dat het levensgevaarlijk was om een warm bad te nemen. Let op de waarschuwingen aan het begin van het strand! Hier vlakbij ligt Cathedral Cove. Een rotspunt die als de pilaar van een kathedraal in zee steekt. De zee beukt hier met oceaankracht op het strand
Dolfijnsafari
In diverse plaatsen aan de Bay of Plenty kun je op een boot stappen voor een dolfijnsafari. Wij 
vertrokken vanuit de haven van Tauranga voor een 3-uurs dolfijntrip. Vertrek: elke morgen stante pede om 9 uur. Pakken, snorkel en flippers worden op de kade gepast en ras gaat het de zee op. Eenmaal de haven uit beukt de MS Guardian tegen de golven. Stuart, de gebruinde steward aan boord, belooft veel. ‘Bay of Plenty, de naam zegt het al. We hebben hier van alles veel. Er zwemmen 50.000 dolfijnen in de baai, maar ook walvissen en orka’s. Dus als jullie níet met dolfijnen zwemmen, mag je me overboord gooien.’ Kras. Nu maar hopen dat we flippers zien, want Stewart is een potige kerel. Als eerste duikt een zwerm pijlstormvogels op, maar als het land nog slechts een streepje aan de horizon is, schreeuwt Stuart: ‘Dolfijnen op rechts!’ Zo’n vijftig Flippers tuimelen in de golven (zie filmpje).. Op Stuarts commando springen we van boord, klauwen als gekken door het water naar een balk die achter het schip hangt en turen door de snorkelbril in het water. Geen dolfijn die ons interessant genoeg vindt. Pas als het sein ‘vrij zwemmen’ door Stuart wordt gegeven en ik dobberend in de Pacific om me heen kijk, zie ik dolfijnen springen en duiken. Als acrobaten schieten ze onder me door. De safari kost 100 N-Z dollar (€ 42) p.p., inclusief koffie/thee, sapjes, cake en andere versnaperingen die je onbeperkt krijgt, aan boord. Informatie: Dolphin Seafaris, www.nzdolphin.com.
Varens
Ooit was heel Nieuw-Zeeland bedekt met bos. Honderden boomsoorten, struikgewas met daaronder mossoorten en boomvarens groeiden op de eilanden. Nog altijd zie je overal prachtige boomvarens. De bekendste varensoorten zijn de ponga, de zilvervaren die 10 meter hoog kan worden, en de black fern. Die laatste is uitgegroeid tot symbool van de natie en prijkt onder meer op het shirt van de spelers van het nationale rugby team: the All Blacks.
Art deco
Art deco is dé trekpleister van Napier. Dat vindt ook Joke ter Horst. Ze is ruim 70 jaar geleden geboren in Mokum, woont al meer dan 50 jaar in Nieuw-Zeeland en is nu 5 jaar officieel art deco-gids. Yoke, zoals op haar badge staat (‘ik kan toch niet als practical Joke rondlopen’), geeft rondleidingen langs de vele art deco-gebouwen in de binnenstad. Vanaf het Deco Centre (de oude brandweerkazerne) gaat het langs alle markante art deco-gebouwen, zoals het Daily Telegraph-gebouw, ooit het onderkomen van de lokale krant. Joke weet alles van art deco. Joke: ‘Art deco-gevels herken je aan de strakke lijnen, hun ziggoerat, zeg maar het terrasmotief van een piramide en de kleine raampjes. Vaak ook zie je snelheidstrepen tegen de gevel.’ Informatie: www.artdeconapier.com
Kiwi’s
Een ander ‘icoon’ van Nieuw-Zeeland is de kiwi. De groene vrucht hoort bij Nieuw-Zeeland als kaas bij Holland. Maar wanneer bloeien en groeien ze? Wij vroegen het onze gids op Coromandel.Damian: ‘Kiwi’s bloeien in september/oktober. De pluk is in mei, als de vrucht nog keihard is. Je kunt ze een jaar lang opslaan in koelcellen. De kiwi is geen inheemse vrucht. Ze komen oorspronkelijk uit China.’Een tip van Damian om kiwi’s snel te laten rijpen: ‘Stop ze in een plastic zak met appels.’
Skikasteel
In het hart van het Noordereiland ligt het Tongariro massief, een 
breedgeschouderde bergrug. Het draait eigenlijk om drie woeste vulkanische toppen. Uit een van de drie kraterts kringelt altijd rook omhoog. Als je de laatste dennenbomen richting Tongariro bent gepasseerd zie je in de berm een bord: ‘Sir Edmund Hillary Outdoor Centre / Ski hire and snowboards’. Dat wordt dus echt hoog. De road leidt naar een kasteel, aan het einde van de weg, in Whakapapa Village: Chateau Tongariro, met een heuse oprijlaan. Het Chateau ligt aan de voet van Ruapehu, met 2797 meter de hoogste en meest woeste top hier. Van die woestheid is binnen niets te merken. Muzak zweeft door de lounge, het hout brandt in de open haard. Het Chateau is een luxueus hotel met een golfbaan voor de oprijlaan. Een paar honderd meter hogerop voert een skilift zomer en winter (dus januari en juni) tot 2020 meter. Zwevend boven enorme lavablokken en puimsteen zien we sneeuwkanonnen. Sneeuwkanonnen? Ja. Eind juni ligt hier – soms met hulp van sneeuwkanonnen – ruim anderhalve meter sneeuw. Dan skiën duizenden Kiwi’s op de vulkaanhelling. En let op: Ruapehu slaapt niet voor eeuwig. Tien jaar geleden spuwde de berg tegen het einde van het skiseizoen lava en as. Grote donkere aswolken wierpen hun schaduw. Ruapehu werd verboden terrein. Na twee weken, was het gevaar geweken en kon je gewoon langs de gestolde lavastroom slalommen.’ Tongariro blijkt een kanjer van een gebergte te zijn, een nationale beroemdheid. Edmund Hillary – u weet wel, de eerste man op de Mount Everest – was een Kiwi. En inderdaad, Tongariro was zijn oefenterrein.
WANDELTIP: Pal achter het Chateau start een mooi wandelpad, niet te lang (2 uur) en niet te steil. Je loopt er tussen varens, door bos en over bergbeken naar de Taranaki Falls, een 20-meter hoge waterval. Op de achtergrond is vaak Mount Doom in zicht. Moeilijkheidsgraad: eenvoudig tot gemiddeld.
Maori maskers
In elk Maori gemeenschapshuis hangen Maori maskers. Grote houten maskers, met ingekerfde tatoeages. Het zijn prachtige afbeeldingen van de voorouders. Zo’n gemeenschapshuis is ‘heilig’ voor Maori, de geesten van de voorouders zien er figuurlijk op je neer. Aan de andere kant doen de meeste Maori niet moeilijk als je foto’s van de houtsnedes wil maken. De maskers op deze foto’s zijn gemaakt in het gemeenschapshuis Te Puia, aan de rand van Rotorua, bij de geisers.Klik hier voor een indruk van een traditionele Maori-dans:
Per kano de rivier af
Wie het kalmer aan wil doen, kan meer stroomafwaarts een kanotocht o.l.v. een Maori boeken (informatie: www.wakatours.com, prijs incl. maaltijden en overnachtingen v.a. € 252 p.p.). Je kanoet 87 kilometer de rivier af tussen dicht beboste oevers (Zie filmpje). Af en toe een eenvoudige stroomversnelling, Maori uitleg over de betekenis van de rivier in het Maori leven (de Wanagui is nog altijd dé levensader voor vele Maori) en Maori vaarcommando’s. zoals: Kia-rite, Kia-mo, Hoe, oftewel ‘wees gereed, beweeg, peddel’, houden je bezig. Halverwege slaap je in The Flying Fox, de eco-accommodatie van Annet, de Donna Hay van Nieuw-Zeeland. Je komt er alleen per boot of via een kabelbaan met bakkie over de rivier. Annet kookt en bakt alle maaltijden zelf. Een belevenis.
Mini-Engeland
Rotorua is niet alleen de stad van de geisers. Middenin de stad, vlakbij het meer, vind je een park: de 
Government Gardens. Zet je schrap. Hier rolt mini-Engeland de loper uit. Britser vind je niet in Nieuw-Zeeland. Voor je neus zie je een heus Bath House in Tudor vakwerkstijl (daar kwamen de allereerste kuurgasten in 1908 baden in stinkend heet water). Daarvoor ligt een gazon, strak als een biljartlaken. Het gras vraagt erom belopen te worden. Maar waag het niet. Je moet minimaal 75 jaar oud zijn, een witte blouse en witte lange broek aanhebben en member van de sportclub zijn. Rollators aan de kant, hier sporten senioren. Geconcentreerd meppen vrouwen op leeftijd gekleurde ballen door poortjes. En waag het niet het gras op te stappen. De bordjes ‘Keep off the grass, please’ staan er niet voor niets. We vroegen een montere senior tekst en uitleg over de balsport. ‘Elke woensdag en vrijdag slaan we hier een balletje met elkaar, 52 weken per jaar.’ Hoe de sport heet? De seniore: ‘Croquet. Weten jullie dat het in Frankrijk is ontstaan. Al in de 17e eeuw. De adel sloeg als tijdverdrijf tegen ballen in de lange gangen en zalen van hun kastelen.’
Maori rivier
Ten zuidwesten van Tongariro stroomt de Wanagui river via 239 stroomversnellingen naar zee. Je kunt er op diverse plaatsen een kanotocht of een tocht in een speedboot over de rivier maken. Uiteraard gaat de speedboottrip meer stroomopwaarts. Dat kan o.m. vanuit Pipiriki (informatie: www.bridgetonowheretours.co.nz). Vier uur in een jet boat kost v.a. € 44 p.p.
Kiwi land
In Nieuw-Zeeland wordt – net als in Engeland – uiterst beheerst auto gereden. Stel je voor dat je 
een kiwi overrijdt, en dan bedoel ik de loopvogel. De kans daartoe eis overigens zeer klein. Bermborden mogen waarschuwen voor overstekende kiwi’s, in werkelijkheid is de kiwi een nachtdier, die zicht uiterst zelden laat zien. Bovendien is de kiwi en bedreigde diersoort geworden. Diverse natuurcentra vangen gevonden en gewonde kiwi’s op. Ze worden er verzorgd tot ze weer in hun natuurlijke leefomgeving kunnen terugkeren: het bos.
Drive slowly
In Nieuw-Zeeland wordt links gereden. Maximale toegestane snelheid op de 
hoofdwegen is 100 km/u. Maar zo hard rijd je zelden. Het uitstekend onderhouden weggennet is namelijk bochtig. Borden met 60 en 30 km/u kom je vaak tegen en iedereen houdt zich aan die snelheidsbeperkingen. Er zijn onderweg voldoende passing lanes (inhaalstroken), vooral in de bergen. Alleen rondom Auckland en bij Wellington liggen wat kilometers autosnelweg. In het binnenland zijn de tankstations nog pleisterplaatsen, met een cafetaria waar je sandwiches, scones met thee en koffie met muffins kunt krijgen.
De kea-papegaai
Bij Rotorua bezochten wij het Kiwi Encounter Centre Rainbow Springs. Onder lampen worden er jaarlijks circa 100 gevonden kiwi-eieren uitgebroed. Voor de entree van € 11 krijg je tekst en uitleg over de kiwi en mag je de kraamkamer in. Rainbow Springs heeft ook en natuurleerpad in een beschermd stuk bos waarin o.m. terraria met de tuatara (een zeldzame, koudbloedige reptiel) en de kea, een bruine inheemse papegaai. Geen gebrek aan jan-van-genten op Cape Kidnappers:
Plaats een reactie
