Ring rond Berlijn
In Brandenburg, de deelstaat rond Berlijn, liggen legio Sehenswürdigkeiten die een uitstapje waard zijn. Vier extra attracties binnen een straal van 140 kilometer rond Berlijn.
Templin: Kolonisten van Catan-dorp
Een grote Marktplatz, in het midden het stadhuis annex-VVV. Roze, mierzoete gevel, net een glacétaart. Eerste ingeving: een doorsnee Duits stadje dat akelig fraai uit de DDR-tijd tevoorschijn gekomen. Mis. Templin staat namelijk al bijna acht eeuwen op de kaart. Prominent. Drie bakstenen stadspoorten bieden toegang tot dit Kolonisten van Catan-dorp. Boeren, handwerkslieden en kooplui zochten hier als eersten bescherming. Ze bouwden in honderd jaar tijd (1314 – 1414) een dikke verdedigingsmuur, die nog altijd heel Templin omsluit. Langste diagonaal is de Mühlenstrasse, 800 meter klinkertjes, van poort tot poort. Die verkennen we in no time. Elk vakwerkhuis, elke Konditorei, de drie cafés en de opvallend vele modezaken (denk aan degelijke Duitse kleding).
Oh ja, niet onbelangrijk te vermelden, Angela Merkel komt hier vandaan. Toen ze drie was, verhuisden haar ouders – vader was dominee – uit Hamburg hiernaartoe. Hoe we dat weten? Van Claudia, de blonde eigenaresse van Hotel Mühlenseeperle, het stadshotel dat aan de Templiner See ligt, even buiten de Mühlenstadspoort. Claudia is apetrots op Angela, die ze voor het gemak ‘een van ons’ noemt. We vragen haar wat we unbedingt nog moeten zien in Templin. ‘De Maria-Magdalenen-Kirche’, antwoordt ze resoluut. ‘En dan vooral het uitzicht vanaf de kerktoren.’
137 treden cirkelen we omhoog. Piepend gaat de zware torendeur open. Buiten is het is vochtig en bedompt. De lucht is muisgrijs geworden en het miezert. Weg uitzicht. Vanonder een paraplu zien we alleen een rij rode pannendaken aan de hoofdstraat, een deel van stadsmuur en het meer. Maar wat zeuren we nou. Onder ons trilt het kerkorgel. De organist speelt het regengordijn aan flarden met Gott ist mein König’.
Dat noem ik nou Bachweer.
*Templin ligt 100 km ten noorden van Berlijn
Cottbus: Groene piramide
Volgt vanuit de Altstadt van Cottbus de Spree stroomopwaarts tot net buiten de stad. Dan kom je bij een fraai landschapspark: het Fürst-Pückler Park. Officieel hoort het park bij het dorp Branitz. Wat er zo bijzonder is aan het park? Twee piramides. Je vindt ze in het hart van het landschapspark dat tussen 1846 en 1871 is aangelegd. Het park is het levenswerk van Hermann Fürst von Pückler-Muskau. Vorst Hermann was wat je noemt een kosmopoliet alsmede een groot tuinliefhebber. De excentrieke vorst liet kanaaltjes vanaf de Spree graven, heuvels aanleggen en twee piramiden bouwen – ze zijn nu begroeid – in zíjn park. Onder één ervan (zie foto), die midden in het meer ligt, is Pücklers hart begraven. Het park zelf is een leuke plek voor een picknick: flesje wijn mee, brood, kaas, Bratwurst. Eet smakelijk.
Brandenburg a/d Havel: ‘Venetië van het Noorden’
Met ruim 20% van het gemeentelijk grondgebied als water, mag je je met enig recht ‘Venetië van het Noorden’ noemen. Dat doet Brandenburg a/d/ Havel dan ook. De stad heeft grachten, kanaaltjes, zijriviertjes en sluizen. En dat allemaal met dank aan de Havel, de rivier die door de vroegere Hanzestadt stroomt.
Wij kwamen er op een nazomermiddag rond 18.00 uur. Terwijl de klokken van de Sankt Katharinenkirche vrolijk luidden, keken wij naar het schutten van pleziervaartuigen in het Stadtkanal. De sluiswachter, een gezette man in een grijs werkpak, laat een klein flottielje, sloep, plezierjacht en sloepen door.
Nog meer te beleven in Brandenburg? Jawel. Een stoet in uitgaanskledij gestoken Brandenburgers verlaat verrukt en neuriënd de kerk. Niet de Katharinen. Brandenburg heeft nog een groot gotisch godshuis: de Sankt Peter und Paul Kirche. De in rood baksteen opgetrokken kerk ligt op het Domeiland, het rustigste deel van de stad. Daarna begeven wij ons richting de Altstadt. Verwacht geen swingend uitgaansleven. Probleem is een beetje dat de leuke pleinen en straten verspreid liggen tussen het water. Meevaller is het gebied rond het oude Raadhuis en de Jahrtausendbrücke. Daar vind je een paar fraaie oude kroegen rond het marktplein; aan de oever, naast de brug, is het zomers goed dineren aan het water.
Raben: Ravenburcht
Hoog gelegen – circa tweehonderd meter – boven de Deutsche Alleenstrassen (de toeristische bomenroute) ligt Burg Rabenstein. Het is zaterdag. We parkeren de auto en stappen onder de middeleeuwse poort door. Zomerweekenden is de burcht meestal open. Oude tijden herleven. Op de binnenplaats doen ze er alles aan om de riddertijd tot leven te wekken. In de broodoven wordt traditioneel brood gebakken op hout, en langs de schranzen lopen serveersters met pronte decolletés.
Wij lessen onze dorst en beklimmen de burchttoren. Je staat meteen op het dak, zonder reling. Het panorama is, zoals te verwachten: groen. Niets dan bossen, zover het oog reikt, en inderdaad… er vliegen enkele raven boven het groen.
Architectuurwandeling Siemensstadt
Plaats een reactie
