Routetips in de Argentijnse Andes

De Andes strekt zich uit van Vuurland tot over de grens met Bolivia. Koud en subarctisch in het zuiden, heet en droog in het noorden. Hoogste piek: de Aconcagua (6962 meter), ten oosten van wijnstad Mendoza. Vier routetips door de bergketen.

 

Merenrondje vanuit Bariloche
Circuito Chico , de kleine route (65 km) langs meren rondom Bariloche, is de Ronde van Zwitserland van de Andes. Mooi aber sehr Schweizerisch. Rijd langs het meer Nahuel Huapi westwaarts Bariloche uit. 1e stop is Cerro Campanario. Een stoetjeslift brengt je omhoog naar de top op 1050 meter. Hier geniet je een vijfsterren panorama over het merengebied, Bariloche en de Andespieken tot in Chili (hemelsbreed slechts 30 km verderop). Er is een Alpenstube met – inderdaad – warme chocolademelk en hamburgers. Met een beetje geluk zie je de Andes-condor door het luchtruim zweven. Weer beneden gaat het verder langs het meer. Dat het bonton is je hospedaje (soort hostal) of villa in houten chaletstijl op te trekken aan de oevers, daar is geen twijfel over mogelijk. Daarna volgt schiereiland Llao-Llao. Voorbij Puerto Pañuelo (je kunt hier boottochten maken over het meer) rijd je door een bos. Hier zijn wandelingen mogelijk door een bamboebos naar enkele uitzichtpunten. Weer in de auto passeer je op de terugweg diverse kleinere meren en Colonia Suiza, een dorp – ooit door Zwitserse kolonisten neergezet – in een dicht bos. De nazaten van de Zwitsers brouwen bier en houden koeien voor het maken van kaas en chocolade. Mooiste huis is Las Sietes Cabritas, een houten uitspanning met Gaudí-trekken, gedragen door boomstammen. Je kunt er thee en koffie met taart nuttigen en chocolade kopen.

 

Kloofweg tussen Salta en Cafayate
De Quebrada de Las Conches, ook wel Val de Lerma genoemd, is een 50 km lange kloof met door wind en erosie gevormde rotsen. Wie weg 68 vanuit Salta naar Cafayate neemt komt er vanzelf door. De eigenlijke kloof begint 110 kilometer ten zuiden van Salta, net voorbij het dorp Alemania. TIP 1: Stap voor je aan de tocht begint binnen in Parador Posta de las Cabras. Deze uitspanning in een corral-achtige setting is de enige eetgelegenheid tot je de kloof uit bent. De bediening is een beetje traag, maar de versgeperste jus (sinaasappels groeien in de tuin) en de broodjes en schotels zijn prima. Topper is de tabla de quesos artesanales, brood met heerlijke lokale kazen, verse sla en gegrilde ham à € 4,50.

Snel daarna rijd je de quebrada in. De weg is prima geasfalteerd. De kloof is vaak smal, de rivier die erdoor stroomt meandert sterk. Soms stapt er ineens een ezel de weg op of zie je verwilderde paarden. Stopplekken te over. Wind en erosie hebben bizarre formaties in de okerkleurige rotsen uitgesleten. Zo kom je voorbij de Garganta del Diablo, het Anfiteatro, El Sapo (rots in de vorm van een pad) en El Obelisco. Dichter bij Cafayate wordt de kloof wijder, meer een canyon. Je passeert rotsen die veel weg hebben van gezandstraalde orgelpijpen en grillige tafelbergen.
De hoogteverschillen vallen mee. Eenmaal uit de kloof verschijnen er wijngaarden langs de weg. Het zijn de druivenstokken waar de uitstekende witte Torrontéswijn van wordt gemaakt.

TIP 2: Als je in Cafayate overnacht kun je de kloof ook per fiets verkennen. Fietshuur ter plekke. Ga bij het krieken van de dag met proviand en water op pad. Overdag is de kloof namelijk vaak een bakoven.

 

De Zevenkleurige berg in Purmamarca
Cerro de los Siete Colores heet hij: Zevenkleurige berg. De berg is absoluut een korte omweg waard. Je vindt hem als je vanaf Ruta 9 in de Quebrada de Humahuaca, links afslaat naar Purmamarca. De mooiste plek om de kleurige berg te fotograferen ligt even buiten het dorp. Stap aan de rand van Purmamarca (vlak voordat je het dorp links ingaat) de droge rivierbedding over. Klim achter een roze huisje omhoog en vrij snel sta je op een hoogte van waaruit je uitkijkt over de daken van Purmamarca met daarboven de berg met zijn Caran d’Ache-kleuren: van lichtgeel tot paars.

 

Loofbomen en sneeuwtoppen
Vanuit Esquel kun je een mooie dagtocht maken naar het Parque nacional los Alerces (45 km ten oosten van de plaats). Daar groeit de alerce, een enorme lariks. Sommige exemplaren zijn 70 meter hoog, hebben een diameter van 2 à 3 meter en zijn ouder dan duizend jaar. Deze ‘oudjes’ bereik je alleen per excursieboot over het meer van Menéndez vanuit het dorp Puerto Limonao. Die weg ernaartoe is vaak alleen in de zomer goed berijdbaar. Want door sneeuwval en smeltwater zijn de dirtroads in het park vaak onbegaanbaar. Evenzogoed is een rit vanuit Esquel via Trevelin (een prima koffiestop) naar Futalaufquen (een houten dorp in het bos) een goed alternatief. Onderweg geniet je van uitzichten op witte Andespieken, wildstromende rivieren, sparrenbossen, bergmeren en zie je roofvogels (zoals de carcara en de Andes-condor).