Lezersverhaal – Cagliari
Een béétje decadent vonden ze het zelf wel: ‘even’ twee dagen op en neer naar de Sardijnse hoofdstad Cagliari. Maar het verlangen naar een beetje voorjaarszon na een lange winter, in combinatie met een all-in vlucht voor veertig euro voor twee personen, was voor Jos Caubo en Nancy Peppelenbos toch net iets sterker. Oftewel: ontdek Cagliari in 36 uur tijdens een speed-date.
(Lezersverhaal)
Wat ongemakkelijk kijken we elkaar aan, als Marcella ons na amper een uurtje in haar wijnbar ‘Sax by Marcella’ niet wil laten gaan zonder dat we een door haar aangeboden fles wijn meenemen. “Voi, simpatico” wijst ze naar ons. Ja, dat geloven we best, maar we hebben elk drie glazen wijn op en een bord hapjes van het overheerlijke buffet dat op de bar staat., en om dan je klanten al meteen een fles kado te doen? Als we even tevoren, lichtelijk aangeschoten van drie glazen-binnen-een-uur, willen betalen schenkt Marcella onze glazen nogmaals vol. Rondje van haarzelf, maakt ze ons duidelijk. Ons Italiaans wordt steeds beter, en als we na dat vierde glas écht gaan afrekenen, pakt ze een fles wijn voor ons in. Cincin, proost!
Het grappige van vliegen blijft toch altijd dat je in no time in een andere wereld bent. Donderdag na werktijd zijn we naar vliegveld Weeze net over de grens bij Venlo gereden, en nog voor de klok van acht checken we al in bij het sfeervolle Cagliari Novencento, een prima hotelletje hartje stad. Na het gezellige intermezzo bij Marcella eindigen we de avond in een eenvoudig trattoria, waar de gastvrijheid van de eigenaar niet onder doet voor die van de blonde eigenaresse van de wijnbar. We hebben nog een hele vrijdag en zaterdagochtend voor ons liggen, maar we zijn nu al onder de indruk van zo veel gastvrijheid!
Hoewel we vooraf allebei verwacht hadden dat Cagliari met zijn 400.000 inwoners een typisch Zuid-Italiaanse drukke en chaotische stad zou zijn, blijkt het tegendeel waar te zijn. De stad, prachtig aan zee en deels op een heuvel gelegen, is een toonbeeld van rust en blijkt bovendien opvallend schoon te zijn. De straten gaan vanaf de zee wel bijna zonder uitzondering bergop, waardoor onze kuiten al meteen flink op de proef worden gesteld. Vanwege ons korte verblijf hebben we geen specifiek doel, en komen in de historische bovenstad min of meer per ongeluk terecht bij het Anatomisch Museum van de Universiteit van Cagliari. We twijfelen even of we onze kostbare tijd in de prille voorjaarszon zullen opofferen aan wat een saai museumbezoek lijkt te zijn, maar gelukkig blijkt ons gevoel dat dit wel eens een verborgen pareltje zou kunnen zijn, te worden bewaarheid. Een zekere Clemente Susini heeft eind 18e – begin 19e eeuw een collectie wassen modellen van alle delen van het menselijk lichaam gemaakt, met een realisme dat grenst aan het ongelooflijke. Ademloos bekijken we de prachtige modellen, nadat de portier speciaal voor ons het licht heeft aangemaakt want we zijn de enige bezoekers.
Als we even later op een zonnig terrasje genieten van een caffé macchiato zeggen we tegen elkaar hoe vreemd het toch is dat je na minder dan een etmaal van huis weg te zijn, door de andere omgeving zo snel het gevoel hebt dat je al dagenlang weg bent. Onze speed-date begint naar meer te smaken!
Een van de absolute must see bezienswaardigheden van Cagliari is de kathedraal. Je krijgt de indruk dat de pastoor destijds tegen de aannemer heeft gezegd ‘doe maar iets met marmer’, want het interieur is niets minder dan een overdonderende symfonie in deze typisch Italiaanse steensoort. Vloeren, muren en plafonds laten de meest verbazingwekkende ingelegde patronen zien, en de mate van detaillering is onvoorstelbaar. We kunnen ons eigenlijk niet goed voorstellen dat zoiets zonder machinale hulpmiddelen is gebouwd, en lezen even later in ons reisgidsje dat de kerk weliswaar uit de middeleeuwen stamt maar in 1930 compleet is verbouwd. Het resultaat is echter net zo indrukwekkend.
Het lekkere weer nodigt uit om wat langs de haven te slenteren. Overal zijn vissers bezig de netten van hun boten te repareren. Jammer dat we de dagelijkse binnenkomst van de vissersboten hebben gemist, maar we genieten er niet minder om. De zon schittert op het azuurblauwe water, en zelfs in de haven kun je bijna twee meter de diepte in kijken!
’s Avonds bevestigt ‘l’Antica Hostaria’ de vaak eenzame klasse van de Italiaanse keuken. De bediening is weliswaar wat stijfjes, maar het eten en de wijn zijn werkelijk heerlijk. Als hoofdgerecht nemen we tagliata de manzo con funghi porcini. 14 euro staat er op de kaart, en voor een fles bijpassende wijn betalen we 11 euro.
We besluiten dat de dag niet compleet is zonder een afzakkertje bij Marcella. Onze nieuwe vriendin vindt buitenlandse bezoekers kennelijk erg interessant, want ze komt meteen weer een babbeltje maken, en bij vertrek moet er worden gezoend. ‘Ciao ciao, alla prossima!’
Na een ontbijtje met caffé e cornetto con crema hebben we nog een paar uurtjes tijd voordat we weer richting koud Nederland vliegen. We besluiten de cultuur verder maar te laten voor wat ie is, en zoeken een zonovergoten terras om met een lekker gekoeld glas vino bianco deze speed-date even te evalueren. De kennismaking is goed bevallen, en we proosten op een verdere kennismaking met Sardinië. Arrivederci!!
Tekst en foto’s: Jos Caubo
Plaats een reactie
