Thailand op de bonnefooi – deel 2

In Wat Chedi Luang spreekt een jonge man in een saffraankleurig gewaad mij aan. Man, zo heet hij, vertelt dat deze tempel eeuwen geleden het huis van de Smaragden Boeddha was en dat de chedi (klokvormig bouwwerk, waaronder meestal relikwieën zijn begraven) ooit 90 meter hoog was.

Man gaat me voor naar zijn kuti (cel). Een tafel, een opgerold matje, een lijn met wasgoed, vier diploma’s en een boekje met foto’s dat hij trots laat zien. Man is een Karen uit een dorp uit de bergen. Hij is al drie jaar novice. Nog één jaar en dan is hij een monnik.

‘Wat zegt u? REIZ& Magazine? Ja, uiteraard verkopen wij die hier ook.’

Koop geen Thais geld in Nederland. Vrijwel overal in Thailand zijn ATM-automaten waar je 24 uur per dag met je pinpas geld kunt opnemen. Meestal tegen 150 baht per transactie, het is dus niet zo slim om vaak een klein bedrag op te nemen.

Zware romans hoeven niet mee. In Thailand is alles te koop. De Rough Guide (nu ook Nederlandstalig!) of Lonely Planet is je vangnet, vanwege o.m. de trein- en busdiensten, plattegronden van steden en de uitleg bij vele bezienswaardigheden. In Thailand zelf koop je een reisgids (of een illegale kopie) voor de helft van wat je er in Nederland voor betaalt en je kunt ‘m voor vertrek naar huis desgewenst weer verkopen. Oh sorry, ik moet nu gaan, mijn busje naar Chiang Kong vertrekt.

Chiang Khong is een marktplaats voor de bergvolken, een smokkelaarsnest én de achterdeur naar Laos. Want hier kun je met een longtail-boot de Mekong over, naar het stadje Huay Xai in Laos en daar vertrekt dagelijks de zogenaamde slow boat naar Luang Prabang in Laos.

Mijn guesthouse in Chiang Kong. Hier zal ik vannacht al dromen van tocht per boot door Laos, twee dagen over de machtige Mekong. Door of langs jungle, stroomversnellingen, kliffen, goudzoekers, krijsende drongo’s (zwartpaarse kraaiachtige vogel) en de grotten van Pak Ou, waarin duizenden oude boeddhabeelden staan.

De kamer heb ik geboekt via een package-deal. De package-deals van de ontelbare reisbureautjes (bijvoorbeeld een busrit met overnachting) zitten slim in elkaar: zou je alles zelf los van elkaar boeken, ben je iets goedkoper uit, maar het kost je dan meer tijd en zweet. Maar ook een package-deal kan vervelend uitpakken, want ter plekke zie je pas goed wat de beloofde kamer voorstelt. Deze bijvoorbeeld, in het Easy Riverside Guesthouse, was ondanks het vrolijke gordijntje, behoorlijk Spartaans.

De hoofdstraat van Chiang Kong is links en rechts behangen met bordjes waarop te lezen staat: Tickets for slow boat! Maar: ‘Er vaart geen boot.’
Pardon?
‘Geen slow boat en ook geen fast boat. In China hebben ze een dam in de Mekong gebouwd. Met als gevolg dat de waterstond nu vaak te laag staat. U kunt wel met een mini-van naar Luang Prabang, 1000 baht. Okay?’

‘Slow boat don’t go.’
Verslagen boek ik een plekje in de mini-van (= busje) van morgen. Vervolgens bewonder ik nog twee tempels en zwerf ik, terwijl de oranje schemering valt, door Chiang Kong. Alle begeerte is lijden, leert Boeddha. In REIZEN Magazine 12 2010 zal het artikel over de reis naar en in Luang Prabang verschijnen. Per busje.

Klik hier voor de eerste 10 foto’s

Klik hier voor eerder verschenen reportages

[mappress mapid="183"]